120. 16-17 yaşım vardı. bədənimdə yad şeylər çıxmağa başladı. qorxurdum, anamlara dedim ana belə belə şeylər var deyə. valideynlərim həkimə apardı. həkim müayinə etdi, sonra əməliyyat etdi o yad şeylərdən birini çıxarmaq üçün. sonra bədxassəli şişmi deyə tətqiqat apardılar və 1 ay sonra gəlin dedilər. o 1 ay həyatımın ən çətin 1 ayıydı deyəsən. evdə heç kimin üzü gülmürdü. hamı kədərli idilər. 1 ay keçti, biz yenə getdik həkimə. təkcə anam girdi həkimin otaqına. 5 dəqiqə sonra çıxdı, ağlayırdı. bizə heç nə danışmadı amma başa düşürdük pis bir şey olduğunu.
həmin gecə mən yatdıkdan sonra anamla atamın danışdığını eşitdim. həkim, 'övladınız xərçəng xəstəsi amma çox kədərlənməyin, uzaqbaşı qızınız ölə bilər amma onsuz da oğlan övladınız var' deyib. sanki qız övladın xərçəng olub ölməsi mühüm deyilmiş kimi, ancaq oğlan övladımız öləndə kədərlənməliyik kimi.
ondan sonraki günlər də pisdi, bir dəfə daha əməliyyat etdi həkim, yenə bədənimdən parça alıb tətqiqat aparmaq üçün. çox dəhşətli günlərdi. ama məni kədərləndirən bir digər şey, bir əməliyyatın qardaşımın ad günündə olmağıydı. 9 yaşlı uşaqın mutlu olacağı tək gündə də üzü gülməmişdi.
axırda, bir neçə ay sonra, bir başqa həkim müayinəsində öyrəndik ki səhv diaqnoz qoyublar. o gün anam, atam, qardaşım, mən hamımız çox sevindik amma aylarca boş yerə kədərləndik. boş yerə anam gecələrcə yuxusuz qaldı. atam gizli gizli boş yerə ağladı. qardaşım ad günündə hədiyyə alacağı halda boş yerə əməliyyat otağının qapısında məni gözlədi.